وقتی که دیگر نبود

من به بودنش نیازمند شدم

وقتی که دیگر رفت

من در انتظار آمدنش نشستم.

وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد

من او را دوست داشتم

وقتی که او تمام کرد

من شروع کردم

وقتی او تمام شد

من آغاز شدم

و چه سخت است تنها متولد شدن

مثل تنها مثل تنها زندگی کردن

مثل تنها مردن!

          دکتر علی شریعتی

    با وفا ترين دوست به مرور زمان بي وفا شد

        اين پرپر شدن از گل نيست از طبيعت است و

        اين بي وفايي از دوست نيست از روزگار است...

با پای برهنه از دریا می آمدم

تا انتهای غروب

وقتی که کفشهایم پر از دانه شن بود

وقتی که صدف ها را به ارمغان تو عاشقانه چیدم

دریا پر از مهتاب بود

وقتی که چشم منتظرم ستاره ها را بدرقه می کرد

سپیده اندوه سر زد

و تنها مرغان سپید عاشق مرا می خواندند

وقتی که ترا میان خلوت ساحل

و دریای مسافر گم کردم

آن که می گوید دوستت می دارم

خنیانگری غمگینی ست

که آوازش را از دست داده است

ای کاش عشق را زبان سخن بود

هزار کاکلی شاد

در چشمان توست

هزار قناری خاموش

در گلوی من.

عشق را

ای کاش زبان سخن بود

آن که می گوید دوستت می دارم

دل اندوهگین شبی ست

که مهتاب اش را می جوید

ای کاش عشق را 

زبان سخن بود

هزار آفتاب خندان در خرام توست

هزار ستاره ی گریان

در تمنای من.

عشق را

       ای کاش زبان سخن بود

                                         31 تیر 1358

ندانم اين نسیم بال بسته

دريغ از آن بھاران خجسته